نه ساله بودم که یک روز آقای همسایه که دخترهاش دوست های صمیمیم بودن ، آمد دنبالم و ماها رو برد یک باغی توی خیابون ایران زمین برای توت خوردن. کمی قبل تر از باغ، دو تا خونه قشنگ و سفید کنار هم ساخته شده بودن که بدجور خودنمایی میکردن .دخترهمسایه اون ها رو نشونم داد و درگوشم گفت این ها مال دو تا برادره . هرکدومش صد ملیون تومن قیمت داره. ناباورانه نگاهش کردم. صدملیون؟؟؟؟

توت خوردیم و من با یک ظرف پر از توت برای مامان و بابا و خواهرها برگشتم ، اما تمام حواسم پیش اون خونهء صد ملیونی موند. تا مدت ها ذهنم درگیر بود. خونه هرکس که میرفتیم میپرسیدم این خونه اش چند ملیون تومنه ؟ و بابا این ها تعجب میکردن که " دختر جون، تو به این چیزها چه کار داری؟ " .

یازده سالم بود که بابا بالاخره کارش رو درست کرد تا برگردن دیار پدری و مادری.وقتی ازدواج کردن هنوز انقلاب نشده بود، قرار بود نمایندگی شرکت رو اونجا بزنن . مامان ته تغاری و عزیز کرده  ءمادربزرگ بود و مادرجون طاقت دوری ِ سوگلیش رو نداشت. به تمام خواستگارهای ثروتمند تهرانی جواب رد داده بود. اسم هایی که آدم آه از نهادش بلند میشه که : مامان جدی جدی فلانی رو رد کردین ؟ با بابا عقد میکنن و چند ماه بعد انقلاب میشه و مجوز برخی شرکت هایی که با امریکا کار میکردن باطل میشه ، یکیش شعبه شرکت بابا. به ناچار میمونن تهران و بابا قول میده که برمیگردیم. به همین هوا هیچ وقت تهران خونه نخرید. یازده سالگی من بالاخره بابا خواست به عهدش وفا کنه . اما ما بچه ها به سرکردگی ِ من انقدر گریه کردیم و اشک ریختیم که نمیایم اونجا و ما اونجا رو دوست نداریم که تسلیم شدن. بعدش بابا تازه افتاد دنبال خونه خریدن توی تهران.

هنوز توی ذهن من اون خونه بود و صد ملیون تومنش! دلم میخواست یک خونه صد ملیونی ببینم. هرجا میخواستن برن اول میپرسیدم چنده ؟ و بعد که جواب میدادن نمیرفتم. به نظرم همهء خونه های زیر صد ملیون مثل هم میامدن. برام فرقی نمیکرد یک خونه 500 متری توی شهرک غرب باشه یا یک اپارتمان 300 متری توی خیابون دولت . حدودا دوسالی گشتن. خیلی با وسواس. بابا ویلایی میخواست ، مشرف نباشه ، دوبلکس باشه - مامان میگفت میخوام نامزدی هاشون روتوی خونه خودم بگیرم. ما هم مهمونی هامون جداست - جای خوب باشه ، ترجیحا ته کوچه باشه ، به مدرسه های خوب نزدیک باشه ... خلاصه یک لیست داشتن و هی با حوصله میگشتن. عجله ای نداشتن .

نزدیک های تولد سیزده سالگیم بود، یک شب بابا یک روزنامه آورده بود و من هم داشتم به قول مامان روزنامه رو میجویدم ، بسکه تا اگهی های ترحیمش رو هم میخوندم ، که یک دفعه چشمم به یک آگهی خورد. خیلی هوس انگیز و جذاب نوشته بود . وقتی به بابا نشونش دادم ، بابا گفت این الان میگه صد ملیون ، زنگ زدن نداره که . دلم ریخت . بدو بدو تلفن رو آوردم و شماره رو گرفتم و گوشی رو دادم دست بابا و گفتم تو رو خدا حرف بزنین. تو رو خدا. بابا تا آمد بگه نه ، طرف گفت الو و بابا مجبور شد حال و احوال کنه و بگه برای اگهی زنگ زده . یکهو گفت صد و ده تومن!!! نه ممنون. ما بودجمون انقدر نیست و تشکر کرد. وقتی قطع کرد، صورت من خیس بود از اشک ، گفتم حداقل بریم ببینیم. بابا گفت چی رو برم ببینم ؟ مگه دزدم؟ من رفتم یک گوشه و های های گریه میکردم. هرچی میپرسیدن چی شده نمیتونستم حرف بزنم . فقط بریده بریده گفتم حداقل ببینیمش. مامان گفت خب حالا اسلحه نمیذارن دم گوشمون که بخریم ، این بچه هم دلش خوش بشه ، زنگ بزن. بابا قبول نمیکرد، میگفت واسه چی وقت خودم و مردم رو بگیرم . انقدر گریه کردم که بابا عاصی شد و زنگ زد دوباره . دوشنبه بود، واسه پنج شنبه قرار گذاشتن. اون سه روز دل توی دلم نبود. هرشب خواب های عجیب و غریب میدم. تصویرهای عجیب. تا روز پنج شنبه رسید. مدرسه نداشتم پنج شنبه ها. از شیش صبح بیدار شدم . قرارمون پنج بعداز ظهر بود. فکر کنم از ساعت یک لباس پوشیده منتظر نشسته بودم روی مبل که نکنه دیر بشه . انقدر هم زودباشین زودباشین کردم که نیم ساعت زودتر رسیدیم. قرار با صاحب خونه سر خیابون اصلی بود. بالاخره آمد و رفتیم. جلوی خونه ء رویاهای من. یک خونه دوبلکس ، ته یک کوچه بن بست مشجر. یک خونه ساده با نمای سیمان سفید و پنجره های  بزرگ. حیاطی که دور تا دورش درخت بود و وسطش باغچه های مربعی کوچیک که توش درخت سیب بود و گیلاس و خرمالو .یک درخت بید مجنون بزرگ و قدیمی. بعدها گفتن سه بار این خونه ساخته شده و خراب شده ولی به این درخت دست نزدن.

توی خونه هم قشنگ بود. خونه دست یک مستاجر کثیف بود که از همه جای خونه گند بالا میرفت . اسباب های گرون قیمت ولی کثیف و داغون ، اما اینها فرقی توی اصل ماجرا نداشت . بابا خوشش آمد، مامان هم  . من هم که مسحور بودم. وقتی دیدیم و تموم شد، توی راه برگشت مامان گفت خب؟ بابا گفت "خب که خب . گفتین بریم ببینیم ، رفتیم دیدیم. مبارک صاحبش باشه ، معلومه که خونه به اون خوبی رو همه میپسندن. خدا پولهاش رو برسونه ". مامان گفت یعنی واقعا نداری؟ بابا گفت نخیر. مامان گفت آخرین جایی که قرار بود بخریم و طرف دبه کرد، هفتاد و پنج تومن بود، سر بیست و پنج تومن ؟ بابا گفت خانم نزدیک یک سوم پول خونه رو کسر داریم ، مگه شوخیه ؟ مامان گفت حرف ما که قبول نیست ، استخاره کن . وقتی رسیدیم خونه بابا استخاره کرد. یک حالی شد، دوباره استخاره کرد، باز دیدیم یک حالِ گیجیه . قرآن باز کرد، و گفت لااله الاالله ... یعنی چی ! مامان خندید، گفت چیه ؟ خوبه ؟ دیگه حالا که نمیتونی بزنی زیرش. بابا گفت اخه یعنی چی؟ مامان گفت یکی از ماشین ها رو بده ، یک چیزی رو تبدیل کن ، این همه سرمایه داری. بابا اخماش رفت توی هم ... یکماه بعد اون خونه معامله شد. خونه رویایی من ... پنج ملیون تخفیف گرفتیم ازش. اما تا عید طول کشید که مستاجر خالی کنه و چند ماهی هم بازسازی و بنایی و انتظار اینکه مدرسه ها تموم بشه . روز 31 تیر بود که اسباب کشی کردیم. با چه عشقی و چه هیجانی.

حالا به گمانم هجده سالی از اون روزها میگذره و همه چی عوض شده . خونه ای که روزی عاشقش بودیم ، انگار روی روحمون سنگینی میکنه . هممون پراکنده ایم. گاهی میشه یکماه کسی خونه نیست ، حالا اون خونه فقط یک حجم ِ خالی ِ بزرگه که رسیدگی بهش استهلاک روحی و جسمی داره . حالا اون خونه برای پدر و مادر من مثل یک قاتلِ خاموشه . پله هاش، اختلاف سطح هاش، فاصله هاش و از همه بدتر خاطره هاش. بعد از بنایی پارسال، هنوز حتی یک قاب نزدن  از سرِ بی حوصلگی . حتی ظرف ها فقط به قدر نیاز دم دسته و بقیه اش کناره . خونه ای که تمام عصرهای بهاری صدای خنده ها و جیغ های ما توی حیاطش میپیچید که بسکتبال و بدمینتون بازی میکردیم و تاب میخوردیم ، حالا متروکه شده و حیاطش فقط معبره . درخت گیلاس همون سالهای اول خشک شد و بابا داد از ریشه کندن و باغچه اش رو پر کردن . درخت سیب رو کرم زد، اما من عاشق بوی شکوفه هاش بودم . وقتی ماشین گرفتن برام اون روهم بریدن و باغچه اش رو صاف کردن و پر کردن که من راحت پارک کنم. درخت خرمالو پارسال زیر بار برف شکست و نصف شد. بیدمجنون پنجاه سالمون رو هم هفت - هشت سال پیش صاعقه سوزوند و شکوند. به جاش یک انار بی خاصیت کاشتن که حتی یک شکوفه هم نمیده . امسال حتی پیچ های امین الدوله هم گل ندادن . حتی محبوبهء شب ِ محبوب بابا هم گل نداده هنوز.

نمیدونم چرا، اما همه گریزونن از اون خونه و خاطره هاش. هیچ کس هم نمیدونه چرا. اما همه الان میدونیم که بهای داشتن ِ مامان و بابا دل کندن از اونجاست. وقتی مادرجون خمیده خمیده توی بیمارستان سر مامان رو توی بغلش گرفت و هر دو های های گریه کردن، و مادرجون گفت دیگه باید برگردی ، دیگه باید پیش خودم باشی و مامان گفت برمیگردم، هممون به این نتیجه رسیدیم که چه بهای سنگینی دادیم برای رفاه و آسایشمون. برای پیشرفتمون و امکاناتی که ازش استفاده کردیم. تمام این سالها مامان دلش اونجا بوده . به قول خودش یک روز بی دلتنگی نبوده ، وقتی اینجا بوده دلتنگ مادر و وقتی پیش اونها بوده دلتنگ ما.

همیشه مامان میگفت من به خاطر بچه ها اینجام. وقتی عروسشون کنم برمیگردم. بعد از ازدواج من ، مادربزرگم گفت خب خدا رو شکر . یکیشون رفت و بقیشون که برن میای پیش خودم که یکهو مامان بغض کرد و گفت : مامان نمیتونم. به دلتنگی شما عادت کردم ، اما بعد اگر بیام دوری بچه ها دیوونه ام میکنه . همین الان اگر یک روز ریحانه رو نبینم میمیرم." اون روز غم نگاه مامان و مادرجون رو دیدم اما نفهمیدم.

دیگه روزهای اخر اینجا بودنه. ماه های آخر. هنوز تصمیم نگرفتیم که چه باید کرد. فروختش، اجاره اش داد، کوبید و ساختش ، هیچی نمیدونم. فقط میدونم بر خلاف نطقِ غَرایی که توی سن یازده سالگی کردم برای مامان و بابا و گفتم وطن شما اونجاست و وطن و زادگاه مااینجا و ما دلمون نمیخواد ما رو به زور ازش جدا کنین ، وطن و زادگاه نه شهره و نه محله و نه خونه ، خانواده است و بس . وطن جاییه که پدر داره و مادر داره و جایی که اونها توش راحتن و احساس آرامش میکنن، میخواد پس کوچه های یک محله قدیمی تهِ تهران  باشه و میخواد یک قبیله ء آفریقایی باشه ... هییییییییییچ فرقی نمیکنه .

این روزها دغدغه ام اینه که اگر برن ، من کفتر دو برجه میشم. من باید تصمیم ِ بیست سال پیش مامان رو بگیرم. بین ِ دلم و آینده بچه ام. بعید میدونم بتونم مثل مامان فداکاری کنم و بمونم ،من طاقت دوری ندارم... خدایا چقدر سخت امتحان میگیری. یکبار مادرجون مریض شده بود و مامان یکماه رفت پیشش. من قهر کردم با مامان . دلتنگ بودم و ناراحت که چرا ما رو ول کرده رفته ، مامان که زنگ میزد باهاش حرف نمیزدم، اگر من گوشی رو برمیداشتم ، حرف نمیزدم و میدادم به کسی و اگر خواهرها یا بابا نبودن قطع میکردم. حرفم هم این بود که خاله ها و بقیه هستن پیشش، شما چکار دارین ؟ ما تنهاییم. انقدر حرف نزدم که مامان برام نامه نوشت و بعد از کلی قربون صدقه گفت که دلش تنگ شده اما دلش نمیاد حالا که حال مامانش بده تنهاش بگذاره و گفت دل اون بیشتر تنگه و تازه نگران هم هست و همه امیدش به منه که دختر بزرگشم... حالا میفهمم اون روزها مامان چی میکشیده ، هم نگرانی ِ مادر و هم بچه ها... چه باری رو بهش تحمیل کردم ...خدا منو ببخشه ... بچه بودم و نادون .

برای ما هنوز هم دعا کنین ، دعا کنین خدا خیر رو مقدر کنه و راهی پیش پامون بگذاره که کمترین آسیب روحی رو داشته باشه برای همه . بعضی تصمیم ها ، برای یک عمره و نقطه عطف زندگی میشه . برامون دعا کنین.

*پ.ن1: ببخشید طولانی شد. خیلی پست وبلاگی نیست ، دلنوشته است...

**پ.ن2: وقتی آمدم پشت کامی یک فنجون شیر اوردم که بخورم. الان که آمدم سربکشم دیدم توش مثل ابر و باد سیاهه. یک ساعت فکر کردم که چیه ،  تازه کشف کردم ریمل داشتم و موقع نوشتن ، اشک هام هی قل خورده و صاف رفته توی شیرها !!! ترکیب مسخره ای شده .