جناب آقای دکتر روحانی

سلام. موفقیتتان را تبریک میگویم. میخواهم چند خطی برایتان بنویسم ، نمیدانم هرگز این خطوط را خواهید خواند یا خیر. اما گاه حرفهایی در دل است ، برای نوشتن ، حتی اگر سرنوشتش نخواندن باشد.

بگذارید شما را " آقای رییس جمهور " خطاب کنم. آخر میدانید، هشت سال است این ترکیب را با لذت به زبان نیاورده بودم ، نه من ، که خیلی ها .  مدت ها بود دلمان میخواست ، پشت ِ این واژه  ، پشت ِ این نام ، کمی غرور ، کمی سربلندی ، کمی اعتبار باشد. میدانید آقای رییس جمهور،  ما ، خیلی از جوانان نیمه دوم دهه پنجاه و اوایل دهه ء شصت  ، همان هایی که به دنیا آمدیم تا نسل انقلاب را زیاد کنیم و ارتش بیست ملیونی امام زمان باشیم اما در عمل پشت ِ صف های طویل کنکور و دانشگاه و کار و ازدواج  ماندیم ، نسلی هستیم که  اولین " آقای رییس جمهور" ش روحانی خندانی بود که  به ما فکر کرد ، به ما لبخند زد ، برای ما حرف های پر از امید زد. به ما وعده آینده ای روشن و درخشان داد و چشم های ما روز انتخابش می درخشید . آقای رییس جمهور، چشمهای درخشان ِ جوانان ِ تازه بالغ آن روزها و مردها و زنان خسته ء امروز، مدت هاست که لابلای  چرخ دنده های زندگی سخت که ناشی از بی کفایتی و بی سیاستی و بی درایتی ِ دولتمردانمان   است دیگر بی فروغ شده و ته ِ چشمهایشان به جای امید ، یاءس لانه  کرده است . اما این زنان و مردان جوان ، در طوفان حوادث این مملکت آبدیده و سرسخت شده اند. میدانید،  ما را در کوره ء دردهای مگو آبدیده کرده اند. هنوز درد باتوم های  چهارسال قبل ، گاه به گاه دوباره  زنده میشود در تنمان و زخم های روحمان گاه  سرباز میکند و چرک و خون بیرون میدهد. ریشه های درختی که از آن کرسی ریاست جمهوری ساختند برای شما  ، از خون و اشک ما قوت گرفته است . امید به تدبیر شما ، تنها کلید ِ باقیمانده در جیبمان بود. تنها تیرِ موجود در چنته مان . تیری در تاریکی انداختیم ، بلکه  نوک پیکانش کمی این پرده های سیاه و تاریک را پاره کند و اندکی نور ، مهمان زندگی هایمان شود. میدانید آقای رییس جمهور، با خوف و رجا نام شما را نوشتیم. خوف از این که مبادا، دوباره قصه ء دور قبل ، بازخوانی شود و باز  ما حماسه آفرینان !  بعد از این که خار چشم جهانیان و استکبار و غرب شدیم در چشم دولتمردانمان خوار شویم  و بعد از این که مشت محکمی بردهان ابرقدرت ها زدیم ! ، خودمان خس و خاشاک شویم و رای هایمان خاکستر. و رجا ء ، امید به این که شاید... شاید... این بار ، شاید این بار... قطره های ما دریا شود. میدانید ، خیلی از م،ا برزخ را از سر گذراندیم در  این  روزها که بروم ... نروم... بروم ... نروم و ما آمدیم. آمدیم  که شما بیایید.  که  دل بستیم به حرفهایتان. که هرچند دین زده ایم و بیزارمان کرده اند از  روحانی و روحانیت ، اما باز یک "روحانی " که " روحانی " هم نامیده شده است  را انتخاب کردیم. باز به مردی از قبیله ء مردان خدا دل بستیم. ما از این ناخدایان خیر ندیدیم و سکان را به شما سپردیم.  ما باور کردیم که شما که مردخدایید میدانید " الجار ثم الدار " را برای خانه هرکس گفته اند و نه برای خانه ملت . که ایران ملک پدری کسی نیست که  مالش را به " الجار" هایی بدهند که  چشم دیدن ما را ندارند. آقای رییس جمهور، به تعداد تمام ثانیه هایی که اندیشیدیم تا راه درست و فرد اصلح را تشخیص دهیم و انتخاب کنیم ، و به اندازه تمام آرایتان ، مدیون این ملت خواهید ماند ، اگر ثروت ملی ما ، اگر نفت ما ، گاز ما، دلارهای ما ، نصیب بیگانگان شود. برای ما اعراب  همان قدر بیگانه اند که  مردم آفریقا و آمریکای جنوبی. اقتدار ما ، شرف ما ، عزت ما با پول مردم خریده نمیشود. عزت  این سرزمین آنگاه است که مردمش  سربلند و با شرف زندگی کنند و آبرو داشته باشند. میدانید ، فقر که از یک در بیاید ، به  دنبالش تمام خبائث وارد میشود و خدا از در دیگر بیرون میرود. به همان خدایی که  شما قبولش دارید و ما نیز ، قسم که حق مردمی که روی نعمات خداوندی خوابیده اند این نیست . میگویند شما ماشین گرانقیمت دارید و منزلی زیبا و گران بها. این را به طعنه میگویند . اما من میگویم نوش جانتان و گوارای وجود خود و خانواده تان. من باور دارم  کسی که در مقیاس یک خانواده ، بتواند رفاه ، آسایش ، آرامش  را  ایجاد کند ، در مقیاس یک کشور هم میتواند. ما از همین امروز خانواده شماییم و از شما ، رفاه ، ،آسایش ، آرامش و اعتبارمیخواهیم. ماشین گران قیمتتان از شیر مادر حلال تر ، اگر کاری کنید که هرکس بتواند ماشینی هرچند ارزان اما ایمن داشته باشد. میدانید، پدری را میشناسم که بعد از تحریم ها و تعطیلی کارخانه  ای که در آن کار میکرد، بیکارشد. چند ماه بیکاری و نداشتن سرمایه چنان عرصه رابر او  تنگ کرد که کلیه اش را به مبلغ نه ملیون تومان فروخت تا پراید بخرد و مسافر کشی کند. آقای رییس جمهور،  زمانی که دوران نقاهتش را میگذراند ، در عرض کمتر از دو هفته ،پراید شد بیست ملیون تومان و آن مرد، ... حالش را نمیگویم. اصلا گفتن ندارد حالش. او به شما رای داد. همه شماتتش کردند ، اما گفت که  " شاید درست بشه  اوضاع " . میدانم ، شما شوالیه ای سواربر اسب سفید با شمشیر و عصای جادویی نیستید . میدانم که حتی به قدر اختیارات  قانونی  ذکر شده در قانون اساسی هم دستتان باز نیست و میدانم که در این میدان مین و پر از دست انداز کار کردن ، چقدر سخت است . اما پشت سر شما ، ملیون ها چشم منتظر ، ملیون ها قلب نگران از آینده ، ملیون ها دل ِ امیدوار و ملیون ها لب ِ دعاگو هست و صد البته جوانانی که جوانیشان در زیر ارابه های تصمیم های غلط و خلق الساعه ، درزیر تیغ سانسور و فیلتر و فیلترینگ ، زیر فشار تحریم ها به یغما رفت و حالا ارتش بیست ملیونی ای که قرار بود دنیا را زیر و رو کند ، برای زیر و رو کردن اوضاع فعلی و شکافتن فلک و در انداختن طرحی نو ، آماده اند.

آقای رییس جمهور ، ما که  هنوز در این خاک مانده ایم ، بر این باوریم که  هرکجا رویم ، هر نامی که برخود بگذاریم ، به هرزبانی که حرف بزنیم ، ریشه های ما اینجاست . گِل ما را از این آب و خاک سرشته اند . ما حرمت و شرف و اعتبار و غرور خدشه دار شده مان را از شما طلب میکنیم. و دراین راه هم کمکتان میکنیم و هم برایتان  بهترین ها را آرزو میکنیم.

راستی "آقای رییس جمهور"، دوستتان داریم.

×پی نوشت : لینک دادن و یا شِیر کردن مطلب با ذکر منبع دقیق بلامانع است ! دونه دونه نپرسین پلیز. فقط لطفا کپی غیر قانونی نفرمایید. نوشته های من ، اگر چه نه  مثل پسرک ، اما بالاخره بچه های من هستن و دلم نمیخواد بچه ام توی خونه ء مردم باشه!ممنونم از محبت همتون .

 ×× تقاضا نوشت : اگر کسی آشنایی دارد، لطفا نامه را به دست صاحبش برساند. یک دنیا سپاس ِ پیشاپیش .